آشنایی با معماری شبکه دسترسی ‌اینترنت پرسرعت

اینترنت و دسترسی به آن، به بخش لازم و جدایی‌ناپذیر زندگی و كار میلیون‌ها نفر از ساكنان جهان بدل شده است. كار روی اینترنت، تفریح روی اینترنت و حتی زندگی روی اینترنت! خواسته خیل عظیمی از جوانان هر كشور را تشكیل می‌دهد. امروزه، یكی از معیارهای پیشرفت یا عقب‌ماندگی هر كشور عملاً تعداد مشتركان اینترنتی آن است. از طرف دیگر، دسترسی سنتی به اینترنت از طریق خطوط كُند و عذاب‌آور تلفنی، دیگر جوابگوی بسیاری از انتظارات كاربران نیست. بنابراین در عمل ملاك و معیار سازگاری هر جامعه با فضای مجازی اینترنتی، به میزان گستردگی دسترسی پرسرعت یا به زبان فنی‌تر باندپهن (Broadband Access) مربوط می‌شود. اینترنت پرسرعت نه تنها برای پاسخگویی به نیاز روزافزون كاربران معرفی شده است، بلكه خود به صورت بستری برای ارائه انواع و اقسام خدمات ارتباطی همچون تلفن اینترنتی (VoIP)، تلویزیون اینترنتی (IPTV) و مانند آن‌ها به‌كار گرفته می‌شود. اولین و مهم‌ترین انتخاب هر شركت فراهم‌كننده خدمات دسترسی پرسرعت به اینترنت (موسوم به AP)، معماری شبكه دسترسی است كه البته بخش فیزیكی آن (توپولوژی، فواصل كابل‌ها، و وجود یا عدم وجود فیبرنوری) معمولاًً تحت كنترل و اراده این شركت‌ها نیست (مگر آن‌كه خود آن‌ها شركت‌های مخابرات تلفنی باشند). بنابراین آنچه در حوزه كنترل این شركت‌ها می‌ماند، گزینش صحیح پروتكل‌های ارتباطی همچون DHCP ،L2TP ،PPPoA ،PPPoE است كه در ادامه با نقاط قوت و ضعف هر یك از آن‌ها آشنا می شویم.

آشنايی با معماری شبكه دسترسی ‌اينترنت پرسرعت


درباره نویسنده

مطالب مرتبط

1 نظر

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *