مقاله تناسب ادبیات فولکلور و فرهنگ

ادبیات فولكلور به ادبیات شفاهی بازمی گردد؛ ادبیاتی اگرچه برخی از مفاهیم آن مكتوب شده اند اما هنوز بالندگی اش به شفاهی بودن است. اگرچه نباید این نكته را فراموش كرد كه برای ثبت این ادبیات باید تمام این قصه ها، متل ها، افسانه ها، ضرب المثل ها، لالایی ها و… را مكتوب كرد، اما تلاشی برای تبدیل آن به اثری كلاسیك نكرد.

ادبیات فولكلور ایران پیشینه ای حدود ۳هزار سال دارد. یعنی از زمانی كه برخی از متون زرتشتی سخن از برخی حماسه ها و پهلوانان گفتند. سنت حماسه در ایران بخش اعظمی از همین ادبیات فولكلور است كه بخشی از آن در شاهنامه فردوسی «نشانه گذاری» شده است. فردوسی برخی از همین پهلوانان گذشته و كسانی را كه در فرهنگ شفاهی مردم سینه به سینه زندگی كرده اند به شكل و قالب شعر درآورده است. از شاعران دیگر كه این گونه برخی از منابع شفاهی را نوشت می توان به باباطاهرعریان اشاره كرد و البته در این حوزه فایز دشتستانی هم ابیاتی نوشته است. ادبیات فولكلور ایران آمیزه ای از حماسه، عادات و آداب و رسوم ملتی است كه از دیرباز به فرهنگ و تمدن شهره بوده اند.

در ادب عامه ایران می توان شرافت، انسانیت، گذشت، توانمندی و بسیاری از عادات پسندیده را دید.ادبیات فولكلور ایران را می توان در چند دسته بررسی كرد: شعر، قصه ها، افسانه ها و حماسه، آئین های نمایشی و ادب فولكلور رمانتیك یا غنایی.

 

برای ادامه مطلب اینجا را کلیک کنید


درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *