نگاهی به عملکرد پارکهای علم و فن آوری در جهان

تاكنون مطالب و مقالات زيادي درخصوص پارک‌هاي علم و فناوري توسط صاحب‌نظران به رشته تحرير درآمده است و هر كدام از مقالات مذكور از منظري خاص به اين امر پرداخته است. در اينجا قصد داريم، پس از تعريف پارک‌هاي علم و فناوري و اشاره‌اي به خاستگاه آن، به ذكر نمونه‌هايي از آن در كشور‌هاي در حال توسعه و صنعتي پرداخته و در نهايت وضعيت پارک‌هاي علمي را در ايران مورد بررسي قرار دهيم.

براساس تعريفي از انجمن بين‌المللي پارك‌هاي علمي، پارك علم و فناوري، زيرساختي براي حمايت از توسعه شركت‌هاي مبتني بر علم و فناوري است.

پارك فناوري، به مجموعه‌اي اطلاق مي‌شود كه از طريق فراهم آوردن و ارائه زمين، تاسيسات زيربنائي، آزمايشگاه‌ها، كارگاه‌هاي تحقيقاتي متمركز و تسهيلات قانوني، موجبات اجتماع واحدها، شركت‌ها و موسسه‌هاي تحقيقاتي را در يك فضاي متمركز فراهم مي‌‌كند.

با توجه به تعريف فوق، پارک‌هاي علم و فناوري از تعدادي شركت‌هاي فناور تشكيل شده‌اند و به‌طور كلي مكاني جهت رشد و توسعه انواع نوآوري‌ها و كارآفريني‌هاي فناورانه هستند و ارتباط ويژه اي با دانشگاه‌ها و مراكز توليد علم دارند. دانشگاه مكاني است كه در آن پژوهش‌هاي قابل‌توجهي انجام مي‌شود. شركت‌هاي فناور مستقر در پارك‌ها، اين پژوهش‌ها را تبديل به محصولات قابل عرضه در بازار تجاري مي‌كنند و به اين شكل به تجاري كردن تحقيقات كمك مي‌كنند. اين شركت‌ها در زمان استقرار در پارك، اطلاعات، مشاوره‌هاي ضروري، خدمات و تجهيزات مناسب را براي رشد و ارتقا دريافت مي‌كنند و خود را براي حضور مستقل و موثر در صحنه فناوري كشور آماده مي‌كنند.

همچنين پارك‌هاي علمي و تحقيقاتي مي‌توانند با ايجاد ظرفيت‌هاي جديد پژوهشي و پرورش محققين در گسترش تحقيقات در جامعه موثر باشند و از طرفي ديگر به‌عنوان حلقه ارتباطي بين دانشگاه‌ها و صنايع عمل كنند.
ادامه …


درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *