بررسی مفهوم زمان و مکان در نگارگری ایرانی

از نظر فيلسوفان، حركت مولد ايجاد دو عنصر زمان و مكان است. ريشه و شالودة اوليه نگاه به زمان و مكان در هنر ايران باستان و هنر ايران اسلامي، يكسان بوده است. عرفاي اسلامي اعتقاد دارند كه عوالم وجود به ترتيب به سه دسته كليِ «محسوس، مثالي و معقول» تقسيم مي شود. عالم مثال به اين جهت كه بين دو عالم مجرد (معقول) و مادي (محسوس) قرار دارد، داراي هر دو خواص مادي (از جهت قابل رؤيت بودن) وغير مادي (از جهت غير قابل لمس بودن) است. عالم مثال از اين جهت كه علت عالم مادي است، همواره مورد توجه هنرمند ايراني بوده است. فضاي نگارگري ايراني، فضاي عالم مثال است. در ترسيم اين فضاي مثالي، محدود نبودن به زمان و مكان مادي سبب مي شود نگارگر قادر باشد در يك زمان، اشياء و اماكن را از چند زاويه مختلف رؤيت كند. مطلق بودن زمان در اين فضا، سبب ترسيم تمامي اوقات (حتي صحنه هاي شب) در نوري يكدست، يكنواخت و منتشره شده است. عدم محدوديت به زمان و مكان فيزيكي در نگار گري ايراني، امكانات بيان بصري بيشتري در اختيار هنرمند نگارگر قرار مي دهد.

کلیدواژه‌ها : زمان، مكان، نگارگري ايراني، پرسپكتيو، عالم مثال. ، Time, Place, Iranian painting, Perspective, Spiritual world.

نویسنده: گلناز كشاورز ، دكتر مصطفي گودرزي

دانلود مقاله


درباره نویسنده

انجمن نوانديشان ، یک انجمن علمی، غیردولتی و مستقل است که در حوزه های علمی و تخصصی مختلف، فعالیت خود را از شهریور 1388 شروع کرد. این انجمن در راستای نیل به کمک در بهبود وضعيت علمي و پژوهشي و تحقيقاتي کشور ایجاد شده است و به دنبال فراهم کردن بستر ارتباطی مناسب میان متخصصین ایرانی جهت آشنایی با همدیگر و گسترش همکاریها و راه هاي رسيدن از علم به عمل است.

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *