ايمپلنت دنداني

ايمپلنت، علم نويني است در دندانپزشكي كه در سال‌هاي اخير پيشرفت‌هاي زيادي كرده و نگراني بشر را نسبت به از دست دادن دندان از بين برده است. وقتي دنداني را از دست مي‌دهيم، استخوان‌هاي باقيمانده در فك بالا و پايين بر اساس عملكردهاي فيزيولوژي دچار تحليل مي‌شوند. زماني كه استخوان فك زير فشار نباشد، يعني دنداني در داخل استخوان نباشد، سلول‌هاي استخوان‌ساز كمتر فعاليت دارند و سلول‌هايي كه استخوان را برمي‌دارند دو برابر فعاليت مي‌كنند؛ دقيقا عكس زماني كه دندان وجود دارد.

در نتيجه، جايي كه دندان وجود ندارد، حجم استخوان چه از لحاظ ارتفاع و چه از لحاظ قطر، كم مي‌شود. در واقع علت اصلي پيشنهاد انجام ايمپلنت در فضاهاي بي‌دنداني در ناحيه استخوان فكي، اين است كه اين عملكرد ادامه پيدا نكند و استخوان در آن نواحي تحليل نرود؛ يعني جلوگيري از تحليل استخوان مهم‌ترين عملكرد ايمپلنت است. در مرحله بعدي، اهميت ايمپلنت اين است كه به عنوان ريشه دندان عمل مي‌كند و با توجه به قطر استخوان و فضايي كه وجود دارد، مي‌توان ايمپلنت‌هايي با سايزهاي مختلف و قطرهاي مختلف انتخاب كرد.

براي آشنايي بيشتر با اين ايمپلنت‌ها به ادامه مطلب مراجعه كنيد.

ادامه مطلب


درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *