پنجره در معماری مسکونی دوره صفویه اصفهان

نویسنده : محمد حسین وافی

مقدمه:

هنر جلوه راستین ویژگی‏های فرهنگ هر ملتی است. شکوفائی هر تمدنی بازتابش را به یک معنی در هنر می‏یابد.به ویژه هنری که از زندگی روزمره بر کنار نباشد. دنیای هنر در خود فروبسته و جدا از دیگر پدیده‏های‏ اجتماعی نیست و هنرمند تافته جدا بافته نیست که در برج‏ عاج خود آثار هنری بیافریند.وفاداری و علاقه‏مندی به‏ خاطر ملی و قومی در هنر ایرانی نیروئی است که ساختار ذهنی و نظام فرهنگی را همواره حفظ می‏کند.و شکل‏ها و تصاویر در یک شکل ظاهری نمایان می‏شوند که نه فقط در تظاهر و نمودهای عینی بلکه در جوهر خود تجدید حیات‏ می‏کند.گواه این امر آن است که هنرمندان ما قرن‏ها همان‏ نقش‏ها و طرح‏هایی را که با تجربه درونی‏شان غنی شده‏ است تکرار می‏کنند.منظور این هنرمندان چندان در ابداع‏ و خودنمائی فردی نیست،بلکه ابراز وفاداری به سنت‏ها و احیاء گنجینه آن است.به همین دلیل نام اکثر آفرینندگان‏ آثار هنری گذشته ما در پرده گمنامی باقی مانده و آثارشان‏ در نوعی آفرینندگی جمعی قرار گرفته است.این تجربه معنوی هنرمندان ما صادقانه و عارفانه تعبیر می‏شود.زیرا این حرکت خارج از آرمان‏های فردی‏ بوده و توانسته است،دید هنرمند را به عرصه شکوفائی خاطره‏ها و اعتقادات و فرهنگ ملی ما باز نگاه دارد.تجربیات در هر زمان،گذشته را به حال و حال را به آینده پیوند می‏دهد.منبع الهام‏ واقعی تجربه عشق به مبدأ بود و هنر عرصه بروز و طرح این تجربه تلقی می‏شده است. تجربه‏ای که در هنرهای مختلف از قبیل نقاشی،خوشنویسی،تذهیب و یا در ساختن گنبدها، محراب‏ها،درب‏ها،پنجره ها و شبکه‏ها شکفته می‏شده و حالات گوناگون به خود می‏گرفته‏ است.برای این که بتوان به نتایج ملموس‏تری رسید.در طول تاریخ معماری ایران به شیوه اصفهانی‏ توجه گردیده است و به علت وجود مصادیق ارزنده و نسبتا کامل که تا زمان حاضر نیز باقی‏ مانده‏اند.در این مقاله،پنجره‏های دوره صفوی در فضاهای مسکونی مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته‏اند.

 

برای دانلود این مقاله به لینک زیر مراجعه کنید :

پنجره در معماری مسکونی دوره صفویه اصفهان

 


درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *